Nie ukrywajmy tego dłużej…nie dostałem się do finału konkursu L’Oréal Color Trophy 2013

Są dni bez satysfakcji i tego poloru, kiedy dla pocieszenia śpiewam pod prysznicem piosenkę Jamie’go Cullum’a „So baby when I get famous everybody’s gonna see…”. Śpiewam na dwa głosy, momentami regularnym kanonem. Mydlę sobie oczy i stwarzam perspektywę rozwijając czerwony ręcznik pod umywalką. Na sukces trzeb być przygotowanym: szoruję zęby i prężę muskuły między wystającymi żebrami.

Dziś jednak jestem załamany. Bezwarunkowo wysyłam do wszystkich sms’y dokładnie tej samej treści. Za każdym razem, kiedy przychodzi oficjalna informacja o mojej nie-wygranej (…a taka przyszła w poniedziałek), moja samoocena klęka. Wiję się pod tą umywalką w kłębku niedocenienia, ssę kciuka i wstaję by w lustrze zobaczyć, jak z tym wyglądam.

W momencie trzeźwieję – nie mogę pozwolić sobie na pielęgnowanie równie głupiego grymasu na twarzy. Duszkiem spijam płyn do pukania jamy ustnej – chcę nabrać świeżego wyrazu. Z brzegiem butelki między ustami rozglądam się rutynowo po łazience, jakby w poszukiwaniu znaku, który do tej pory przeoczyłem, a który miałby odmienić moją egzystencję lub przynajmniej werdykt komisji L’Oréala. Narcystyczna osobowość naszych czasów płacze we mnie. Śpiewam więc „you will gonna rise” i podnoszę włosy na żelu.

Wychodzę do pracy, Kochani. Jeśli chcecie zobaczyć moje zdruzgotanie, stańcie przed witryną salonu i nie palcując szyb, wysuńcie otwartą dłoń w moją stronę. Niech masuje moje zbolałe ego.

Wasz Tomasz Marut.

Tomasz Marut, Avant-Après, L'Oreal, Color Trophy
Ewidentnie zafrapowani kunsztem propozycji stylistów salonu Avant-Après. A jednak inni okazali się lepsi. Serdeczne gratulacje! Także dla Krzysztofa Cichego, który jako jedyny z naszego zespołu dostał się do finału. Fot. za colortrophy.pl.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *